The little witches in Athens

the two little witches of Larisa arrived on the 9th.so beautiful moments we spent together!We had some tour in Athens-Argyroupolis to Gerakas and back with stops in the National Garden,photoshooting for HONK! and omg,stupid film.Amanda will come back again for some Athens breakfast and photoshoot again.Manuel going crazy,next day me and finally the illness went to Michelangelo's mind.Glufada night in the beach,tasty souvlaki and Goody's for the ladies.Beautiful cameras everywhere,Emma the Movie Star Lady of our heart and Amanda the 60's Lady of our dreams.Love love those witches,they are so evil but their cuteness makes us fall for them. Die Schokolade Croissants warten im Berlin!(i hope it's correct xD)

▲what's up?i'm an indian!

▲Emma the Film Lady

▲manu is CRAZY

Ήλιε μου.

κουράστηκαν τα όνειρα και πάψαν
της νύχτας τούτης τα φώτα δεν ανάψαν.
και 'γω σκοτάδι βλέπω όσο δεν έχω φως
μήπως και μες το σκότος γενώ πιο δυνατός.
ν'αντέξω πρέπει μια ζωή
σε μια ξένη στέγη,φυλακή
περιμένοντας τον 'Ηλιο να φανεί
σα του Σαββάτου τα βράδια στο στενό εκεί.
μα πως ο 'Ηλιος άγγιξε τη νύχτα
πως το σκοτάδι το φως μπορεί να δει.
ας φύγω τώρα,σου λέω καληνύχτα,
κι ελπίζω ο Ήλιος μου χαρά να βρει.

walk of the day

today i had a long walk to the national garden with my friend,michelangelo.the way to find a special place i wanted was a torturing and long way but it was soo fun.greek "platsourisma" into the water,relaxing next to the lake and laying on the grass. :)

Ατλαντίς

εδώ είμαι εγώ,και περιμένω.
εδώ είμαι και αναζητώ,και περιμένω.
σ΄ένα μικρό κελί μιας ατλαντίδας μαγικής.
αστράφτει από χαρά ολάκαιρη τούτη η χώρα.
ακούω ήχους μαγικούς.
πλάσματα μυθικά καλούν να πάω να παίξω.
μα από τότες που κλείστικα εδώ μέσα,
μονάχα μια τρίχα έχω να παίζω.
μια άσπρη τρίχα μαλακή,
στου κεφαλιού μου την κορφή.
και έχω κι ένα φίλο,
να μου κρατά παρέα.
"Αχ,Έγκον".αν δεν τον είχα κι αυτόν..
του μιλώ,και πάντα με ακούει.
κι αν δε μιλά,
εγώ όλα του τα βάσανα τα ξέρω.
κι είμαι καλά μ'αυτά που'χω.
τι τα θές τα μπικουτί,τα λούσα;
ένας φίλος μοναχός,είν'αρκετός.
και στη ζωή μου,μιαν αγάπη γνώρισα.
και μ'αρκεί.
όλα τα κάνανε πια λες κι είναι για χόρταση.
γι'αυτό σας λέω,καλλιά είμαι επαέ μέσα.
μα μη με κοιτάτε,δεν έχω βάλει τα καλά μου.
στον ύπνο με πιάσατε.
μα δεν πειράζει.
δεν έρχονται και κάθε μέρα να με δούνε.
και τι'θελα να σας πω,α ναι!
τα πρωινά έχω επισκέπτες.
είναι δυό λεβέντες πολύχρωμοι.
δυο χαζοπούλια,
που αν τα βλέπατε θα βάζατε τα γέλια.
μα είναι καλή συντροφιά.
δίνουνε και λίγο χρώμα.
γιατί απο τούτη τη χαραμάδα δεν μπαίνει πολύ φως.
μου φέρνουνε και δυο ψίχουλα που κλέβουνε απ'την πόλη,
κι είμαι καλά μ'αυτά.
πάω όμως τώρα.η μέση μου δεν κρατά και για πολύ.
πάω να θέσω,κι αν θέτε αύριο,περάστε πάλι.
αλήθεια,να 'ρθείτε όποτε θέτε.μα 'γω εδώ θα ΄μαι.

Γλυκές μου Στυμφαλίδες

Μα από που΄ρθατε,καταραμένα μαυροπούλια;
ούτε κοράκια είσαστε,ούτε ξεσκισμένων σαρκών αιτία,
σαν του γύπες.
αν και νιώθω μέσα μου των νυχιών σας τη λεπίδα,
να γαργαλά της καρδιάς μου τη λεπτή ασπίδα,
δεν μπορώ να αναγνωρίσω την δική σας πανοπλία,
μεταλλική.
λες κι είστε των στυμφαλίδων απογόνοι,
και κοντά στο μέλλον το παρελθόν κοντοζυγώνει.
από μύθους αρχαίους ελληνικούς,
φτάσατε σε χρόνους τόσο διαφορετικούς.
σαν κι εσάς γλυκές μου στυμφαλίδες,
ήρθαν και με σπάραξαν των χρόνων οι ρυτίδες.
κι οι ρυτίδες να ξέρετε είναι,
σημάδια από όσα ζήσαμε στις εποχές εκείνες.
μα μη μου φύγετε κι εσείς τώρα που σας βρήκα,
και την καρδιά μου ολόκληρη στο τέλος σας τη δίνω.
γιατί δε μου ΄μεινε κανείς στον κόσμο τούτο,
που να τη θέλει,κι αν δεν τη θέλει εγώ τι να την κάνω.
λίγο τον ήλιο πάρτε μου γιατί βαριά με καίει,
και όσο ΄ναι να ζήσω ακομή εδώ,
θέλω σκιά,δροσιά να ρέει.

του Χάους ο υιός θα σ'έχει εξαφανίσει.

ήταν αργά,μα στο ΄χα υποσχεθεί πως θα γυρνούσα.
μπορεί να σ΄είχε πάρει ο ύπνος κι είπα να βγάλω τα παπούτσια.
περπάτησα στις μύτες των δαχτύλων μου ως την κρεβατοκάμαρα,
μα σαν μπήκα μέσα,δεν σ΄είδα πουθενά.
έκανα ένα γύρω μπας κι είχες χωθεί πωθές,να με τρομάξεις.
άφαντη η παρουσία σου.
ο Τάρταρος να σ'είχε αρπάξει στα έγκατα της γης,
του Χάους ο υιός να σ'είχε εξαφανίσει;
ή κανας Φόβος τα μάτια μου΄χε κλέψει;
γιατί τούτος ήταν ο μόνος φόβος που ΄χα,
να μη χαθείς και γίνεις ένα με το χρόνο.
γιατί σα γίνατε εσείς ένα,
κι εγώ εκεί έμεινα,στου χρόνου το μισό λεπτό,
όσο δηλαδή ήτανε που σ'είχα.
εκεί πίσω γύρισα,
μπας και στο χρόνο μπορέσω να'ρθω να σε βρω.
ή μπας και χώσω τον καημό μου στου απείρου μια μικρή κρυψώνα.

Θέρος,δυο βήματα πιο πέρα.

Ω μέγα θέρος,
που σε κάθε σου ερχομό καίς κάθε λογής καρπό,
μη μου την κάψεις τη σοδειά κι άσε με να σου πω,
για όλα μου τα χθες,να στα ομολογήσω,
κι αν βρεις κάτι το άδικο και το κακό,
να 'ρθεις να με θερίσεις.
Μου πήρε χρόνια για να θρέψω,
όλα τούτα τα βλαστάρια που ίσα ίσα ΄συ τα βλέπεις.
Κι άλλα τόσα χρόνια θα μου πάρει ως που να ριζώσουνε για τα καλά,κι αν.
Μέρα-μέρα πολεμώ με τούτες τις καταιγίδες,
μα ΄σένανε κανείς δεν μπορεί να σε προβλέψει.
Καίς ζωές,τις κάνεις θρύψαλλα,
μου τα΄χες πάλι καμωμένα σε μιαν άλλην εποχή,
μακριά από τούτη'δω.
Γι'αυτό πες πως το ζητώ σα χάρη,
να σταθείς δυο βήματα πιο πέρα,
μπας και σου γλυτώσει η φετινή σοδειά.