Για μια στιγμή νόμιζα πως θα στρώσει.

Ήρεμη η επιστροφή,
περιμένοντας το λεωφορείο.
Α,να και η κοπέλα αυτή.
Την ξανάδα δυο,τρεις φορές σήμερα.
Καθώς αναρωτιόμουν διάφορα γι'αυτήν
άρχισε να χιονίζει.
Για μια στιγμή νόμιζα πως θα στρώσει.
Το 'χα μεγάλη λαχτάρα να πετάξω πάνω
στα σύννεφα ,από μικρός.
Μα ίσα ίσα να πατήσω στα κομμάτια τους
μου φτάνει.
Και να σου,μου ΄ρθε μια αναλαμπή.
Τι είναι τούτες οι νιφάδες;
Νύμφες ή νεράιδες;
ή συμπυκνωμένο νερό,σαν το πρωινό μου γάλα;
Αυτοί οι μεγάλοι,παραμυθάδες και μή,
όλο βλακείες λένε.
Κομμάτια από σύννεφα είναι.
Είναι των συννέφων αναμνήσεις παλιές
από πουλιά που δεν στάθηκαν λεπτό,
αν και αυτά γεύτηκαν το χάδι τους.
Και είναι όνειρα δικά τους,μονάχα δικά τους,
ανεκπλήρωτα όνειρα.
Και θα σταθώ εδώ,
να κοιτάξω λίγο την κοπέλα.
Κοιτά τις νιφάδες.
Και αυτή τα ίδια σκέφτεται,
όλοι ίδιοι είμαστε τελικά.
Τέλος πάντων,συνέχισα το συλλογισμό μου.
Αφού βρήκα τι είν οι νιφάδες,τι είν τα σύννεφα;
Μονάχος μου το βρήκα κι αυτό.
Σύννεφα είναι ο έρωτας.
σύννεφο=έρωτας
Ύψιστος `έρως.
Ψηλά κρυφογελά,ψηλά δακρύζει.
Μα πάντα,και αυτό το ξέρω με τα μάτια μου,
Πάντα στην καρδιά ξυπνά,κοιμάται,
ξαναξυπνά,ξανακοιμάται.
(Σύννεφό μου σ'έχω βρει.
Μην ρίξεις τα όνειρα σου,
κι ας μην πετάξω ποτέ μου.)

Οι κουρτίνες της σκηνής άνοιξαν.
Απ'έξω λευκές και μέσα κόκκινες.
Κόκκινες,όχι σαν το κρασί.
Κόκκινες,όχι σαν τα αισθησιακά χείλη.
Ούτε σαν της άνοιξης το ρόδο.
Κόκκινες σαν το αίμα.
Σκηνή πρώτη: ο θάνατος.
άψυχο σώμα,χλωμό.
εκφράσεις ανύπαρκτες.
Και αναρωτιέμαι που είν΄η γλύκα σου;
Τα μάτια σου ήταν λαμπερά,
το χάδι σου γλυκό.
Και όλα τα παράπονα που σου'χα
τώρα τα ΄χω για ευχές,πρώτα στη λίστα.
Σκηνή δεύτερη:τρόμος κι απορία.
Μάτια γουρλωτά και ρίγος
ως την πιο μικρή μου τρίχα.
Απ' αυτές που εσύ είχες πολλές,
κι όλοι για τη γούνα σου έλεγαν.
Σκηνή τρίτη:Αργή και μπερδεμένη.
Τ'άστρα τα μετρούσα και σ'αναζητούσα.
Σε ποιο απ'όλα να 'σαι;
θα σε βολεύει να κοιμάσαι;
Σκηνή τέταρτη: Το τέλος
Απ'όπου ερχόμαστε,εκεί επιστρέφουμε.
Εκεί που φύτρωσες,εκεί θα ανθίσει τώρα,
το πιο όμορφο λουλούδι.
Μολονότι το δωμάτιο μιάζει βουβό.
Και τα χέρια μου άλλη γούνα
τόσο ζεστά δεν θα χαιδεύουν.
(Για τον Χαμτάρο,τον πιο γλυκό Χάμστερ.)

Ζωής αιτία.

Έρχονται μέρες δύσκολες,
αυτό μου λέγαν όλοι.
Δεν είν’ πως δεν τους πίστεψα,
μα δεν ήθελα να τους πιστέψω.
Όπως και να ‘χει,
οι προβλέψεις τους βγήκαν.
Οι μέρες,οι καταραμένες μέρες ήρθαν.
Και‘γω,μήδε πανοπλία έχω,
μήδε σπαθί.
Αυτοί βέβαια μιλούσαν για άλλες δυστυχίες.
Έγνοια είχαν την απόλαυση,μη τους φύγει.
Το χρήμα και κάθε λογής υλικά,
τα’χαν αυτά για παρηγόρια.
Μα τις δικές μου μέρες άλλες κατάρες βρήκαν.
Εγώ ‘χω να παλέψω με δράκους
Έχω να βγω ζωντανός από πρωτόγνωρα εδάφη.
Δεν ειν’ δικά μου,δεν τα ξέρω.
Μα και ‘συ,να μου πεις,
Σε γνωστά μέρη βαδίζεις;
Μα τα δικά σου βήματα
ειν’ βήματα χαράς.
Μα ‘γω στη γη αυτή την ξένη,
που ξένη ειν’ γιατί δεν είσαι εσύ,
Δεν θέλω μπλιο να περπατώ.
Εσύ ήσουν ηλιαχτίδα,
που μακριά έδιωχνε κάθε βαθύ σκοτάδι,
κάθε φλογερό δράκο.
Εσύ εισ’ ασπίδα και σπαθί
Εσύ εισαι η έμπνευση μου για ζωή.
Ζωής αιτία.

"Τι σου'ναι η συνήθεια,ακόμη κι αγάπες ξεχνά."

Βαθιά βαθιά συλλογισμένος
πάλι και σήμερα σε ανούσιες σκέψεις.
Μα τι σου 'ναι οι σκέψεις;
τι να 'σουν αν δεν τις είχες;
και τι να 'κανα αν δεν ήσουν εσυ;
και τώρα που δεν είσαι;
κι αν ήσουν; Κάλλιο να μην ήσουν.
κι ας ήσουν τώρα.Να μην ήσουν
και να ΄σουν τώρα.Για πρώτη φορά,
δίχως ξανά.Μια φορά να ζήσω,
για μιά εποχή,για μια ελπίδα.
Σε ΄κείνες τις συνήθειες τις παλιές.
Μα ποιός μιλά; Σαν σαραντάρης νιώθω.
Όλα μπροστά μου τα 'χω γιατί κοιτώ πίσω;
Αχ,να μπορούσα να σ'αφήσω.
Απ'το μυαλό,γιατί απ'την καρδιά,
μάταιος κόπος.
Κι εσύ,για 'σένα θα 'λεγα:
"Τι σου'ναι η συνήθεια,
ακόμη κι αγάπες ξεχνά."

Ματωμένε Μάρτη.

θρύψαλα τα όνειρα που είχα.
τι το ΄θελα και τα ΄κλεισα στο βάζο;
σαν πως δεν ήξερα τι αδέξιος που είμαι;
και τώρα μόνο από μακριά θα σε κοιτάζω.

χειμώνας γίνηκε η άνοιξη,
τα όνειρα σου αλλού κρυψώνα βρήκαν.
ονείρου προσμένω καιρό την άφιξη,
εδώ που η αγάπη κι καρδιά σου μια φοράν ανήκαν.

ολόκληρη την αγάπη μου σ΄ένα χαρτί δεμένη,
ως αν να έρθεις την αυγή που είναι σαστισμένη,
την έβαλα για να σε βρεί σ΄όποιο σημείο του χάρτη,
και να 'ρθεις μια λέξη να μου πεις τον ματωμένο Μάρτη.

its almost nine

it's the feeling i can't stand.
the breath i can't take.
the way i can't dance.
the partner i can't be.
so here i cam.
in a way undone.
the game has no more fun.
where's the light,
where's the sun?
i'm going away,
to the dream of yesterday.
i'll be lost in time,
you're no more mine.
but if you say it's fine,
i guess it's.. "fine".

Ξύπνημα πικρό.
τόσο πικρό,όσο ένα βλέμμα κρυφό.
κρυφό για να αποφύγω αλήθειες.
γιατί τα μάτια λεν ειν καθρέπτες,
κι ας λες καμιά φορά :"α,τους ψέυτες."
γι' αυτό μακριά,μακριά θα κρατηθώ
όσο μπορώ για να σωθώ.
αν και η καρδιά σπαράζει με τις μακρινές αποστάσεις,
καρδιάς,όχι μέτρων.
κάλιο να κοιμάσαι ήρεμα,
στης άγνοιας την υγειά.
δεν θ'άντεχα τ΄αντίο.
κι αυτό θα ΄ταν πικρό.
εσένα θέλω,μονάχα εσέ,να σε κοιτώ.
και να γιατί ειν' τα όνειρα.
για να με κοιτάς,να σε κοιτώ
χωρίς τέλος,χωρίς κανένα τελειωμό.