Τα Όνειρα που δεν Έκαμα Ποτές μου

Πάει  καιρός που δεν κατάφερα να νιώσω μέσα μου βαθιά 
ενός ονείρου ξεκούραστου την λευκόμορφη ανάσα
και να ζήσω τον ύπνο της ψυχής μου.
σαν όλα τα βράδια της ζωής μου ξάπλωνα 
μισά μετανιωμένος για τις ώρες που περνούσα μακριά απ'τα 
ξυπνητά,
μα θλιμμένος που ζούσα μακριά απ'τα όνειρα μου.
το κορμί μου δε βίωσε ποτέ
το Δίχως των ανοιχτών βλεφάρων
ούτε το πέρασμα απ'τα όνειρα τα μακρινά
αυτά που δε συμβαδίζουν με καμιά λογική.

Ύπνου Έμπνευσις

Μ'έναν πόλεμο δακρύων θα απαντήσω στην οργή μου
για τη φθηνή την ύπαρξη μου.
κι ένα ποτάμι ουρανό θα αφήσω να τρέξει
επάνω στα μελανά σου μαλλιά.
μη με ρωτάς που βρήκα κουράγιο
να αφήσω όλα αυτά που χρωστώ.
τις άκρες των μικρών σου οδοντίων
αυτές να κοιτώ όταν κρυφά, που κι αραιά χαμογελείς
και θα ζω.
δίχως τα χρωστούμενα που με βαραίνουν
για τους ανθρώπους που δεν είμαι εκεί να φυλώ
και για τα όνειρα μου τα προδομένα.
μη με ρωτάς γιατί τα βράδια ξυπνώ
από εφιάλτες φριχτούς και κουρνιάζω σε λέξεις λευκών φύλλων,
για να θυμάμαι όσα ξεχνώ.
μη με ρωτάς γιατί τρέχω και παραπλανώ τα σακάτικα πόδια μου
πως μπορούν λίγο ακόμη
μόνο για να 'ρθω ένα βράδυ πλάι στην εύρυθμη ανάσα σου.
και δε θα ρωτώ κι εγώ για που βιάζεις
και δε θα κλαίω όταν την γηραιότερη σκύλα κοιτάζεις
κι ας πονώ.
μα πες μου
τι νιώθεις όταν σε γλύφω στη ράχη
όταν τα απωθημένα ξεσπούν επάνω στην τρυφερή σου ματιά;

Τα Άνθη της Οφηλίας

Aγνοώ τους κινδύνους, τι θα προκύψει

και προχωρώ.

σ'ένα καλούπι που δε μου μοιάζει πια

και σε κοιτώ.

αναστενάζεις για το βαρύ μου βήμα.

τα βλέμματα μας δεν εσμίξαν από τότε

για να μην συναντήσουν το αναπόφευκτο.

σε θυμάμαι πως ήσουν και με πόση λαχτάρα

μ'έπνιγες σ'ενός έρωτα την υπεράισθητη θάλασσα.

έχω έναν πόνο στο θώρακα που με τυλίγει ως πίσω

στους εκατομμύρια χαραγμένους σπονδύλους.

καμιά φορά αναρωτιέμαι αν αιτία είναι τα ελατήρια

η αν στα όνειρα μου  καθώς κοιμάμαι

κάτι σωματοφθόρο συμβαίνει,

μα τα όνειρα μου δεν τα θυμάμαι.

κανένα πρωινό δεν ξύπνησα κι είπα:

"που τον θυμήθηκα κι απόψε, καιρό έχω να τον δω."

μα ίσως να 'ναι και για καλό.

δεν κάνει να συγχέω τους δυο μου κόσμους

των ονείρων και τον άλλο

που ΄ναι γεμάτος απ'τα άνθη της Οφηλίας,

δενδρολίβανο για τη θύμηση, μαργαρίτες για την αθωότητα

μα πιο πολλά απ΄όλα τ'άνθη είναι οι βιολέτες,

που 'ναι για την αφοσίωση, που 'ναι για τον θάνατο,

που 'ναι για τον πατέρα.