Η επανάληψη του τίποτα

κενό, μυστήριο
ανακάλυψα πως όλοι τρέχουν.
δεν είμαι παρατηρητής
ούτε έχω κάποιο ρόλο.
μα υπάρχω, το νιώθω, υπάρχω.
κανείς δεν με παρατηρεί.
απεγνωσμένα σου ζητώ να με κοιτάξεις
απλώς κοίταξέ με.
κάνω μια βουτιά στο κρεβάτι
κι επαναφέρομαι στην ηδονή
του μονάριθμου
εγώ, εγώ, εγώ.
καμιά προέκταση.
αναζητώ την αιωνιότητα στα δυο σου μάτια
λες κι η φθορά του χρόνου μέσα τους απουσιάζει.
μα αντ'αυτού ανταμείβομαι με το βραβείο
του Δίχως.
δίχως το εγώ, δίχως το εσύ
δίχως κανέναν.
κοίταξα τα άστρα και τους ζήτησα να μου αποκαλύψουν το μυστικό σου.
μονάχα ένα μου απάντησε κι ήταν η Αφροδίτη.
μου μίλησε για τον έρωτα
μου μίλησε για τον θάνατο
μα και για κάτι που δεν κατάφερα ποτέ ως τώρα να κατανοήσω.
μου μίλησε για εσένα.
για το πόσο ανάγκη το 'χεις
και πως τα σπλάχνα σου τρίζουν
μα δε μου το πες ποτέ.
ξάπλωσα δίπλα της και σ' ονειρεύτηκα.
σ'είχα αγκαλιά, σε μια κορφή
νύχτα αέρας αστέρια σιωπή.
αιωνιότητα.

Τα Άνθη της Οφηλίας

Aγνοώ τους κινδύνους, τι θα προκύψει

και προχωρώ.

σ'ένα καλούπι που δε μου μοιάζει πια

και σε κοιτώ.

αναστενάζεις για το βαρύ μου βήμα.

τα βλέμματα μας δεν εσμίξαν από τότε

για να μην συναντήσουν το αναπόφευκτο.

σε θυμάμαι πως ήσουν και με πόση λαχτάρα

μ'έπνιγες σ'ενός έρωτα την υπεράισθητη θάλασσα.

έχω έναν πόνο στο θώρακα που με τυλίγει ως πίσω

στους εκατομμύρια χαραγμένους σπονδύλους.

καμιά φορά αναρωτιέμαι αν αιτία είναι τα ελατήρια

η αν στα όνειρα μου  καθώς κοιμάμαι

κάτι σωματοφθόρο συμβαίνει,

μα τα όνειρα μου δεν τα θυμάμαι.

κανένα πρωινό δεν ξύπνησα κι είπα:

"που τον θυμήθηκα κι απόψε, καιρό έχω να τον δω."

μα ίσως να 'ναι και για καλό.

δεν κάνει να συγχέω τους δυο μου κόσμους

των ονείρων και τον άλλο

που ΄ναι γεμάτος απ'τα άνθη της Οφηλίας,

δενδρολίβανο για τη θύμηση, μαργαρίτες για την αθωότητα

μα πιο πολλά απ΄όλα τ'άνθη είναι οι βιολέτες,

που 'ναι για την αφοσίωση, που 'ναι για τον θάνατο,

που 'ναι για τον πατέρα.