Αγάπης Πολύτιμε Λίθε.

Κι είναι πιο όμορφα στο χάραμα να νιώθω την αγάπη σου,

κι αν το χάραμα είναι μιας γκρίζας δευτέρας

θα το'χω πιο πολύ ανάγκη.

Κι όταν η ψυχή του κόσμου θα μου φωνάξει για τα δυο σου μάτια,

εγώ το βλέμμα μου θα στρέψω ψηλά,

θα μαζέψω κάθε κομμάτι του γκρίζου ουρανού,

για να σωπάσει για λίγο η σκέψη.

Κι ένα βάδισμα κοινό θα χαράξουμε,

μέχρι τις άκρες αυτού του κόσμου,

από τα βάθυ της ψυχής έως τον γκρίζο μας θάνατο.

Κι ύστερα ακόμη,

που ο αέρας θα δεχτεί τις μόνες ψυχές μας,

και η φύση τα νεκρά κορμιά μας θα πιεί,

θα 'χουμε να λέμε σ΄όλου του κόσμου τις πολιτείες,

για της αγάπης μας την πολύτιμη λίθο.

Μα οι άλλοι ποτέ δε θα'ναι εγώ.

..διότι πάντα ήξερα,

κι έτσι έμαθα δηλαδή,

από μόνος μου,

όχι πως μου το 'πε κανείς,

να μην είμαι εγώ,

αλλά να 'μαι οι άλλοι.

Μα οι άλλοι ποτέ δε θα θέλουν

να παίξουν μαζί μου,

σ'αυτό τον άθλιο χορό,

που εγώ θα 'μαι εσύ,

κι εσύ θα 'σαι εγώ.

Μα θα'ρθει ελπίζω,

εκείνη η πόρνη ημέρα,

η στείρα και κούφια μέρα,

που θ'αναγκαστώ να 'μαι 'γω.

Και ο κόσμος όλος

των άλλων εκείνων,

θα κράξει σαν κοράκι,

βουτηγμένο στο κόκκινο αίμα.

Και οι άλλοι όλοι εκείνοι,

θα δουν πως ποτέ δε θα είμαι ξανά,

κομμάτι απ'το δικό τους εγώ.

Πορφυρή μορφή.

και μες την αταίριαστη ταραχή του πικρού αιώνα

που όνειρα έρχονται και φεύγουν,

δίχως χαμπάρι να πάρει κανείς,

κοντεύω να ξυπνήσω και φοβούμαι.

φοβούμαι και κλαίω πικρά που η ψευτιά μου φεύγει.

που πάλι φορώντας τα μάτια μου τ' άλλο πρωί

θ'αντικρύσω την ανέθιστη οργή και τον φθόνο.

Νωθρό το μυαλό μου για σκέψη,

φιλήδονο κι ακούραστο το κορμί μου

πάλι στο κρεβάτι θα στρέψει.

Ο κόσμος ζητά να 'μαι ωραίος,

ο κόσμος ζητά να 'μαι 'κεί.

Μα ο κόσμος δε ξέρει το χρέος,

που 'χω σε 'σένα μορφή πορφυρή.

Κι ίσως πάλι,

η επομένη να μην είναι η ώρα,

που τα βλέφαρα μου θα σκίσω,

που γυμνός θα αντικρύσω τη χώρα,

και την πλούσια αλήθεια θα ζήσω.

Και δίχως θεό,δίχως πατέρα, ψάχνω να βρω κάπου να πιστέψω.

Περιπλανώμενος σ'ένα κόσμο χωρίς ρίζα,χωρίς κλαδιά,

ψάχνω να βρω την κεντρική μου αρτηρία.

Αυτή τη γραμμή που θα με οδηγήσει στη δική μου καρδιά.

Αυτή που θα με κάνει να καταλάβω από που προέρχομαι,

και που θα καταλήξω.

Κι όσο βαδίζω,τόσο χάνω το ρυθμό μου,

τόσο τρίζουν τα άγουρα μου ποδαράκια.

Και δίχως θεό,δίχως πατέρα, ψάχνω να βρω κάπου να πιστέψω.

γύμνια.

Όσο κι αν προσπαθούσα ν’ακολουθήσω τα λόγια,

αυτά μ’αποθούσαν,κι ένιωθα τις κινήσεις,

να μου δένουν το μυαλό,να το σφίγγουν,

και να το ξεζουμίζουν.

Καθώς μια σταγόνα έσταξε,

κύλησε ως την άκρη,εκεί που τα χείλη

κρατούν το ένα τ’άλλο.

Έκανα να τη γευτώ με τη γιγαντιαία πλατιά μου γλώσσα,

μα σαν την άγγιξε, ένα σμίνος αναμνήσεων ,

που πλέον είχαν χαθεί σε ένα κουτί σκονισμένο, μου κατέλαβε όλο το σώμα.

Έκατσα κάτω,άγγιξα τη γη και της ζήτησα ένα κλαδί.

Ένα κλαδί για να κρύψω τη γύμνια μου που

τόσο καιρό είχα ξεχάσει.

έναν αέρα για ν'ανασάνω.

Τίποτα δε θα με εμπόδιζε να φύγω, τίποτα εκτός από τον ίδιο μου τον εαυτό.

Με τις ρίζες βαθιά χωμένες στο χώμα,βήμα δε θα ‘κανα.

Κι είναι στιγμές που ονειρεύομαι έναν ξένο αέρα,πολύ αλλιώτικο.

Γιατί όπως και να το κάνουμε,

μένοντας σ’ένα δωμάτιο με τα παράθυρα κλειστά,

το οξυγόνο τελειώνει.

Κι εγώ δεν είμαι να μου κόβεις την ανάσα,

γιατί εύκολα πεθαίνω.

Κι όμως, είναι στιγμές που ονειρεύομαι έναν ξένο αέρα,

έναν αέρα για ν’ανασάνω.

υδάτινο όνειρο.

κι αν τα δέντρα δε στάθηκαν γερά στο ρέμα,

κι αν τα βράχια σπάσαν στον ήχο του χειμάρου,

κι ακόμη αν τις αμφίβιες μου κατάπιανε τα φύκια,

τα δάκρυα θα κρατηθούν ενάντια στις αιόλιες κραυγές.

τα μάγια θα σπάσουν τη νύχτα δίχως φεγγάρι,

τα λάθη θ'ανάψουν κάτω απ'τις άγριες ηδονές

ενός λαμπιρίζοντος ηφαιστείου.

τότε που εγώ γυμνός θα στέκω στη θωριά του ορίζοντα.

κι ο κόσμος όλος θα γελά που πάλι θα'μαι αληθινός,

που πάλι βρέφος θα'μαι.

κι εγώ θα τρέξω στο υδάτινο όνειρο μου,

όπου μόνος,μ'αληθινός,θα υπνοβατώ.