υδάτινο όνειρο.

κι αν τα δέντρα δε στάθηκαν γερά στο ρέμα,

κι αν τα βράχια σπάσαν στον ήχο του χειμάρου,

κι ακόμη αν τις αμφίβιες μου κατάπιανε τα φύκια,

τα δάκρυα θα κρατηθούν ενάντια στις αιόλιες κραυγές.

τα μάγια θα σπάσουν τη νύχτα δίχως φεγγάρι,

τα λάθη θ'ανάψουν κάτω απ'τις άγριες ηδονές

ενός λαμπιρίζοντος ηφαιστείου.

τότε που εγώ γυμνός θα στέκω στη θωριά του ορίζοντα.

κι ο κόσμος όλος θα γελά που πάλι θα'μαι αληθινός,

που πάλι βρέφος θα'μαι.

κι εγώ θα τρέξω στο υδάτινο όνειρο μου,

όπου μόνος,μ'αληθινός,θα υπνοβατώ.

Ρίζες/παράδεισος

Με παρηγορεί όσο κανείς άλλος.

Με πληγώνει βαθιά,

μα με γιατρεύει απ'όλες τις άλλες πληγές.

Με βυθίζει στην κοιλάδα του έρωτα,

με ραντίζει με μυρουδιές του κόσμου,

με οπλίζει με περίτεχνα χρυσά,

κι ύστερα μ'αφήνει.

Μου δίνει κουράγιο,

κι αμέσως μου κλέβει την ελπίδα.

Με γοητέυει με την ομορφιά,

κι ύστερα φεύγει σ'άλλες πολιτείες.

Κι εγώ,κι εγώ εδώ.

Σα βάλσαμο απλώς κοιτώ.

Κλεφτές ματιές για να 'χω να ονειρεύομαι.

Κι αν όμως τα κατάφερνα,

τη ρίζα μου ν'αφήσω μια φορά,

απ'της γης τα βάθη να ξεφύγω,

θα 'ρχόμουν να σε βρω.

Κι ακόμη,

θα'στιβα κάθε μικρό μου πόρο,

να μπω γυμνός στης φλέβας σου την παράδεισο.

Να τρυπώσω στο μόνο πράγμα π'αφήνεις να μπει μες την καρδιά σου.

Μα δε θα μ'άφηναν οι ρίζες μου.

it's christmas!

today,it totally feels like christmas!it's a damn cold day,i wear my heavy clothes watching "howl's moving castle" with Carmen,drinking hot chocolate,baking a cake..omg!so good memories are coming back and i feel right away myself again.i wish it could last forever,like when everything was fine :) yoyoyoyo

tell me about fjords.

Nowray&Chile.

A fjord is a long, narrow inlet with steep sides or cliffs, created in a valley carved by glacial activity.




my sister told me about this amazing thing on earth! the fjords <3
a dreamland that really scares me to death.it's deaper than the bottom of the see about 1,5 kilometres.

κύτταρα μου αίμα.

ε και που πέρασαν τα χρόνια
ε και που ένιωσα το αίμα μου να πήζει
από μαύρο δηλητήριο ν'αφρίζει;
μπορώ και στέκομαι.
κουτσά μεν,μα στέκομαι.
και αφού μπορώ μπορείς κι εσύ
που 'χεις γερά τα πόδια.
και μη μου υποδείχνεις πλαστά χαρτιά
αρρώστιας που δεν σ'έπιασε.
μη μου γεμίζεις την καρδιά με αίμα,
αίμα χλωμό από αισθήματα.
αίμα ψυχρό κι αδειανό από αγάπη.
γιατί τυφλώνεις την ομορφιά του κόσμου
και φως στο βλέμμα σου δεν δίνεις;
σαν πως δε το νιώσαμε κι οι δυο βρε φως μου;
άσου στον άνεμο,φτερά να γίνεις.

σακούλες μάτια μου.

μα πως τυχαίνω να ξυπνώ βράδυ.
αρχή βραδιού.
γλυκή μα πικρή νοσταλγία μου φέρνει
αυτή η στιγμή.
σα να ξυπνώ στην αρχή ενός τέλους.
κουρασμένος μέν,
γι'αυτό και οι μαύροι κύκλοι.
αλλά παρ'όλα αυτά δε,
έτοιμος να αρχίσω να τελειώνω.
τη νοσταλγία αυτή τη φέρνουν
τα απογεματινά όνειρα.
ναρκωτικό να σ'αγγίζω,
είτε στον ύπνο,είτε στον ξύπνιο.
γιατί έχω ανάγκη να θυμάμαι
όσο η μνήμη μου δε με βοηθά.
γι'αυτό, όσο δεν είσαι στον ξύπνιο,
θα'σαι στον ύπνο.
ακούω τους ήχους των γνωστών παλαιών εποχών,
και αφήνω τη νοσταλγία να με οδηγήσει σε κάτι καινούργιο.
ένα συναίσθημα καινούργιο.
μα που και πάλι ίδιο θα'ναι.
ίδιο με 'σένα.
ίδιο με 'μένα.
πάντα ίδιο

Όμορφές μου αμφίβιες.

κι είναι πιο δύσκολο να χαίρομαι,
να νιώθω μέσα μου ζεστά τα χέρια της ζωής,
να απλώνουν σιωπηλά κλαδιά λευκής ιτιάς.
και είναι πιο εύκολο να 'μαι
πικραμένος κάτω από κάποιου πεύκου την άγρια σκέψη.
και να μη δείχνω μήδε μιζέρια,
μα μήδε και χαρά.
έτσι ο κόσμος δε θα 'ναι αδικημένος.
μα θα 'μαι 'γω, μακριά απ' τη γλυκύτατή μου λίμνη.
αυτή που 'χω βυθίσει δεκαπέντε μέτρα βάθος
τα οκτώ χιλιάδες όνειρά μου.
και τρεις αμφίβιες γοργόνες,
που 'χουν της θάλασσας τα μάτια,
που΄χουν χλωμά,στεγνά τα χείλη,
τις έχω βάλει φύλακες των μακρυνών μου ονείρων.
μα που να ξέρω.
κι αν οι όμορφές μου αμφίβιες
θα θέλουν ως αύριο για ΄μενα να πεθάνουν.