Ματωμένε Μάρτη.

θρύψαλα τα όνειρα που είχα.
τι το ΄θελα και τα ΄κλεισα στο βάζο;
σαν πως δεν ήξερα τι αδέξιος που είμαι;
και τώρα μόνο από μακριά θα σε κοιτάζω.

χειμώνας γίνηκε η άνοιξη,
τα όνειρα σου αλλού κρυψώνα βρήκαν.
ονείρου προσμένω καιρό την άφιξη,
εδώ που η αγάπη κι καρδιά σου μια φοράν ανήκαν.

ολόκληρη την αγάπη μου σ΄ένα χαρτί δεμένη,
ως αν να έρθεις την αυγή που είναι σαστισμένη,
την έβαλα για να σε βρεί σ΄όποιο σημείο του χάρτη,
και να 'ρθεις μια λέξη να μου πεις τον ματωμένο Μάρτη.

its almost nine

it's the feeling i can't stand.
the breath i can't take.
the way i can't dance.
the partner i can't be.
so here i cam.
in a way undone.
the game has no more fun.
where's the light,
where's the sun?
i'm going away,
to the dream of yesterday.
i'll be lost in time,
you're no more mine.
but if you say it's fine,
i guess it's.. "fine".

Ξύπνημα πικρό.
τόσο πικρό,όσο ένα βλέμμα κρυφό.
κρυφό για να αποφύγω αλήθειες.
γιατί τα μάτια λεν ειν καθρέπτες,
κι ας λες καμιά φορά :"α,τους ψέυτες."
γι' αυτό μακριά,μακριά θα κρατηθώ
όσο μπορώ για να σωθώ.
αν και η καρδιά σπαράζει με τις μακρινές αποστάσεις,
καρδιάς,όχι μέτρων.
κάλιο να κοιμάσαι ήρεμα,
στης άγνοιας την υγειά.
δεν θ'άντεχα τ΄αντίο.
κι αυτό θα ΄ταν πικρό.
εσένα θέλω,μονάχα εσέ,να σε κοιτώ.
και να γιατί ειν' τα όνειρα.
για να με κοιτάς,να σε κοιτώ
χωρίς τέλος,χωρίς κανένα τελειωμό.

Ας παραμείνουμε παιδιά.

Αλήθεια. Ειλικρίνεια. Αγάπη. Αθωότητα. Ζωντάνια. Αγνότητα. Όνειρα. και πολλές άλλες λέξεις που ένας άνθρωπος ξεχνά τι πραγματικά σημαίνουν όταν δεν είναι πια παιδί.

Όχι μην νιώσεις φόβο.

Πράγματα τεχνιτά σε μορφή φυσικού.Σαν μια ανάγκη που εκπληρώνεται ψεύτικα.Ότι δεν μπορείς να φτάσεις,να πλάσεις,να πιάσεις το κάνεις αντίγραφο.Σαν τις εκφράσεις που πέρνει καμιά φορά το πρόσωπο μου.Όμοιες με τις δικές σου.Ασυνείδητα αλλά τόσο λογικά.Σαν να σε νιώθω πολύ πιο κοντά.Ναί,γι'αυτό το κάνω.Μες απ'το λόγο συμπεραίνω πολλά.Ό,τι την καρδιά ερεθίζει,χαράζει ανάμνηση στον εγκέφαλο και περνάει βαθιά μες την ψυχή.Έτσι όποτε μου λείπεις κάνω κινήσεις,λέω τα λόγια σου,προσποιούμαι.Γιατί εσύ έχεις περάσει βαθιά μες την ψυχή.

ο χρόνος έχει και χάρη και φινέτσα.

Ποιός να τό'λεγε πως το χθες θα'ναι άλλο απ'το σήμερα.Και πως σήμερα θα γύρευα ένα καλύτερο αύριο,σαν το χθες.Ώσπου να φτάσω ν΄αγαπώ το σήμερα όπως το χθες,και το αύριο να μην περιμένω και πάει χαμένο σαν ένα άχαρο σήμερα,θα ακούσω μιά μονάχα μελωδία που δίνει ζωντάνια στα σήμερα,τα χθές και τα αύριο.Ποιά άλλη φυσικά από "το χορό των άστρων."

φώς μου αληθινό,σε ψάχνω.

το πέρασμα μονάχο φωτίζει
στο τέλος του πρώτου ταξιδιού.
του ταξιδιού της ζωής της αθάνατης.
αθάνατη η δίψα μου να ζήσω,
αθάνατη και η λαχτάρα μου για φώς.