να σου 'δινα το πως.

του κάθε Ιούλη τα φτερά

τα κόβουν οι αγέρες.

θερίζουν απ'τις ρίζες

τα κόκκαλα αυτών.

κι αν είχα το κουράγιο

θα άλλαζα τις μέρες,

να μείνουν μοναχά

αυτές του παραδείσου.

και θα 'πνιγα τη μέθη

του άλλου μου εαυτού.

που διαβαίνει χνάρια,

ηλιθίων.

κι αν ήσουν ΄δω θα σου'λεγα

για το ποιος άνθρωπος δεν είμαι,

και τα κοράκια που έκραξαν,

θα τα 'σφαζα με λίμες.

να γίνουνε τα χέρια μου

από γαλάζιες κόκκινες αιμάτων λίμνες.

τα ρούχα μου θα τα ΄βγαζα,

να μην υπάρχει ψέμα.

την αλήθεια μου να δεις,

κι ας πνίγεται στο αίμα.

να μου ΄λεγες γιατί,

να σου ΄δινα το πως.

να με ΄ντυνες με λόγια,

λόγια που  μονάχα 'συ τα ξέρεις.

εαυτέ μου.

κι ευχόμουν να 'χω έναν δίδυμο. να 'χω δυο μυαλά να συλλογιέμαι. να 'χω μιαν ακόμη παρηγοριά, να 'χω κάποιον να με ξέρει. να 'ναι εγώ και να μου μοιάζει, να 'χει ένα πρόσωπο η μονάχη συνείδηση μου. να του μιλώ για μπλε, και να ξέρει τη μοναδική του απόχρωση. να σκέφτομαι τη γλυκιά μου πολιτεία και να ξέρει όλα τις τα σκαλοπάτια, να τα θυμούμαστε παρέα. γιατί μου 'ναι βάσανο η σκέψη πως για μια ζωή του καθενός η μοίρα μοναχό του τόνε θέλει. και κάπου στις χίλιες ψυχές που θα γνωρίσω θα 'μαι χωμένος, εγώ. μακρύ θαν το ταξίδι μα θα ψάξω να σε βρω. να βρω τον δίδυμο μου.
να με βρω.

είναι κύκλος.

χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να καταφέρουμε να ξεφύγουμε απ'το μυαλό μας. φτιάχνει μόνο του μια πλάνη και μας ρίχνει μέσα. ένα είδος ιστού με κόλλα,κόλλα γερή. και μ'αγκάθια. για να'ναι επώδυνη η διαφυγή. και κόβω και κόβω με τα χέρια γεμάτα άιμα κ προσπαθώ να ξεφύγω. ώσπου να κουραστώ, οπότε κάθομαι. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να καταφέρουμε να ξεφύγουμε απ'το μυαλό μας. φτιάχνει μόνο του μια πλάνη και μας ρίχνει μέσα. ένα είδος ιστού με κόλλα,κόλλα γερή. και μ'αγκάθια. για να'ναι επώδυνη η διαφυγή. και κόβω και κόβω με τα χέρια γεμάτα άιμα κ προσπαθώ να ξεφύγω. ώσπου να κουραστώ, οπότε κάθομαι. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να καταφέρουμε να ξεφύγουμε απ'το μυαλό μας. φτιάχνει μόνο του μια πλάνη και μας ρίχνει μέσα. ένα είδος ιστού με κόλλα,κόλλα γερή. και μ'αγκάθια. για να'ναι επώδυνη η διαφυγή. και κόβω και κόβω με τα χέρια γεμάτα άιμα κ προσπαθώ να ξεφύγω. ώσπου να κουραστώ, οπότε κάθομαι. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος.

Κατάρα στις άδειες μου κραυγές.

Ανασηκώθηκα στο σήμερα

και κοίταξα τον ήλιο.

είδα το παρόν μου

να γίνεται ένα χθες.

προσπάθησα να στήσω το κορμί μου

και κατέληξα να σέρνομαι σ'απέραντες ψευτιές.

"Αλήθεια", είπα,"φανερώσου".

"Ένα σημάδι δωσ'μου

να σβήσουν οι ταραγμένες μου φωτιές."

κι η αλήθεια απλώθηκε

στων ματιών μου τον ορίζοντα.

κι έκλαψα αίμα

από τις άδεις μου κραυγές.

Κατάρα στις άδειες μου κραυγές.

Τα χρώματα στερέψαν.

Σ'αυτό τον κόσμο των χρωμάτων

τα χρώματα στερέψαν.

κι αδειανά μείναν τα χέρια μας

κι άδεια τα μυαλά μας.

Εγώ ο ίδιος πότισα σκοτάδι

των ματιών μου την ουράνια βλέψη.

Εγώ το φταίω απ'άφησα κοράκια

να σπαράξουν τα όνειρα μου.

κι εγώ θα φταίω αν τ'αύριο μου

αντί σμαράγδια, σμπαράλια τ'αφήνω να'ναι.

το μόνο που θέλω είναι μιαν ησυχία

Στους πρώτους φραγμούς της καρδιάς μου

 βλέπω μιαν αντανάκλαση δική μου.

Σ'ένα μεγάλο όνειρο που είναι μπροστά

 κι ένα άπειρο χάος που το συνοδεύει.

Και το μόνο που θέλω είναι να σταθώ εδώ

δίχως να κάνω βήμα,

 ώσπου να 'ρθει ένα κύμα βαρύ να με σύρει.

 Κι έχω χαρεί,κι έχω γνωρίσει,

κι έχω κλάψει, κι έχω αγαπήσει.

 Μα το μόνο που θέλω είναι μιαν ησυχία,

 αυτό μου ζητά το άπειρο μυαλό μου.

 Αυτό μου ζητά κι η καρδιά μου,

 που δεν έχει ουρά,δεν έχει φτερά,

μήδε πόδια έχει.

 Έχει όμως φλέβες κι αρτηρίες,

κι απο 'μένα τραβά το αίμα,

 κρυφά κάτω απ'το δέρμα.

Και θέλω να μπω μέσα στη λάσπη,

να ξαναγεννηθώ δίχως αισθήσεις.

Να μην την βλέπω τη ζωή σα την φοβέρα.

 Να μη τη βλέπω πια

Πιο μακριά απ'ότι μπορούσα ποτέ μου να σκεφτώ.

Φορτώθηκα ένα εγώ που δε γνωρίζω,

έσυρα ως την άκρη μιας ερήμου πνιχτικής

τα πόδια μου δίχως προορισμό.

Μα είναι καιρός βουτιά στην ταραγμένη θάλασσα να κάμω,

είναι καιρός την άστοχη τέχνη μου την φορτική

πίσω,ξοπίσω να την αφήσω.

Κι ακόμη,

είναι καιρός τα εγώ των άλλων να γκρεμίσω,

μακριά,πολύ μακριά απ'το δικό μου να τα ρίξω.

Γιατί ήρθ' η άνοιξη νωρίς και μου ζητά να τρέξω,

και μου ζητά να τρέξω να προλάβω το νεόβγαλτο φεγγάρι,

και να φύγω,να φύγω μακριά.

Πιο μακριά απ'ότι μπορούσα ποτέ μου να σκεφτώ.