Κατάρα στις άδειες μου κραυγές.

Ανασηκώθηκα στο σήμερα

και κοίταξα τον ήλιο.

είδα το παρόν μου

να γίνεται ένα χθες.

προσπάθησα να στήσω το κορμί μου

και κατέληξα να σέρνομαι σ'απέραντες ψευτιές.

"Αλήθεια", είπα,"φανερώσου".

"Ένα σημάδι δωσ'μου

να σβήσουν οι ταραγμένες μου φωτιές."

κι η αλήθεια απλώθηκε

στων ματιών μου τον ορίζοντα.

κι έκλαψα αίμα

από τις άδεις μου κραυγές.

Κατάρα στις άδειες μου κραυγές.

Τα χρώματα στερέψαν.

Σ'αυτό τον κόσμο των χρωμάτων

τα χρώματα στερέψαν.

κι αδειανά μείναν τα χέρια μας

κι άδεια τα μυαλά μας.

Εγώ ο ίδιος πότισα σκοτάδι

των ματιών μου την ουράνια βλέψη.

Εγώ το φταίω απ'άφησα κοράκια

να σπαράξουν τα όνειρα μου.

κι εγώ θα φταίω αν τ'αύριο μου

αντί σμαράγδια, σμπαράλια τ'αφήνω να'ναι.

το μόνο που θέλω είναι μιαν ησυχία

Στους πρώτους φραγμούς της καρδιάς μου

 βλέπω μιαν αντανάκλαση δική μου.

Σ'ένα μεγάλο όνειρο που είναι μπροστά

 κι ένα άπειρο χάος που το συνοδεύει.

Και το μόνο που θέλω είναι να σταθώ εδώ

δίχως να κάνω βήμα,

 ώσπου να 'ρθει ένα κύμα βαρύ να με σύρει.

 Κι έχω χαρεί,κι έχω γνωρίσει,

κι έχω κλάψει, κι έχω αγαπήσει.

 Μα το μόνο που θέλω είναι μιαν ησυχία,

 αυτό μου ζητά το άπειρο μυαλό μου.

 Αυτό μου ζητά κι η καρδιά μου,

 που δεν έχει ουρά,δεν έχει φτερά,

μήδε πόδια έχει.

 Έχει όμως φλέβες κι αρτηρίες,

κι απο 'μένα τραβά το αίμα,

 κρυφά κάτω απ'το δέρμα.

Και θέλω να μπω μέσα στη λάσπη,

να ξαναγεννηθώ δίχως αισθήσεις.

Να μην την βλέπω τη ζωή σα την φοβέρα.

 Να μη τη βλέπω πια

Πιο μακριά απ'ότι μπορούσα ποτέ μου να σκεφτώ.

Φορτώθηκα ένα εγώ που δε γνωρίζω,

έσυρα ως την άκρη μιας ερήμου πνιχτικής

τα πόδια μου δίχως προορισμό.

Μα είναι καιρός βουτιά στην ταραγμένη θάλασσα να κάμω,

είναι καιρός την άστοχη τέχνη μου την φορτική

πίσω,ξοπίσω να την αφήσω.

Κι ακόμη,

είναι καιρός τα εγώ των άλλων να γκρεμίσω,

μακριά,πολύ μακριά απ'το δικό μου να τα ρίξω.

Γιατί ήρθ' η άνοιξη νωρίς και μου ζητά να τρέξω,

και μου ζητά να τρέξω να προλάβω το νεόβγαλτο φεγγάρι,

και να φύγω,να φύγω μακριά.

Πιο μακριά απ'ότι μπορούσα ποτέ μου να σκεφτώ.

Αγάπης Πολύτιμε Λίθε.

Κι είναι πιο όμορφα στο χάραμα να νιώθω την αγάπη σου,

κι αν το χάραμα είναι μιας γκρίζας δευτέρας

θα το'χω πιο πολύ ανάγκη.

Κι όταν η ψυχή του κόσμου θα μου φωνάξει για τα δυο σου μάτια,

εγώ το βλέμμα μου θα στρέψω ψηλά,

θα μαζέψω κάθε κομμάτι του γκρίζου ουρανού,

για να σωπάσει για λίγο η σκέψη.

Κι ένα βάδισμα κοινό θα χαράξουμε,

μέχρι τις άκρες αυτού του κόσμου,

από τα βάθυ της ψυχής έως τον γκρίζο μας θάνατο.

Κι ύστερα ακόμη,

που ο αέρας θα δεχτεί τις μόνες ψυχές μας,

και η φύση τα νεκρά κορμιά μας θα πιεί,

θα 'χουμε να λέμε σ΄όλου του κόσμου τις πολιτείες,

για της αγάπης μας την πολύτιμη λίθο.

Μα οι άλλοι ποτέ δε θα'ναι εγώ.

..διότι πάντα ήξερα,

κι έτσι έμαθα δηλαδή,

από μόνος μου,

όχι πως μου το 'πε κανείς,

να μην είμαι εγώ,

αλλά να 'μαι οι άλλοι.

Μα οι άλλοι ποτέ δε θα θέλουν

να παίξουν μαζί μου,

σ'αυτό τον άθλιο χορό,

που εγώ θα 'μαι εσύ,

κι εσύ θα 'σαι εγώ.

Μα θα'ρθει ελπίζω,

εκείνη η πόρνη ημέρα,

η στείρα και κούφια μέρα,

που θ'αναγκαστώ να 'μαι 'γω.

Και ο κόσμος όλος

των άλλων εκείνων,

θα κράξει σαν κοράκι,

βουτηγμένο στο κόκκινο αίμα.

Και οι άλλοι όλοι εκείνοι,

θα δουν πως ποτέ δε θα είμαι ξανά,

κομμάτι απ'το δικό τους εγώ.

Πορφυρή μορφή.

και μες την αταίριαστη ταραχή του πικρού αιώνα

που όνειρα έρχονται και φεύγουν,

δίχως χαμπάρι να πάρει κανείς,

κοντεύω να ξυπνήσω και φοβούμαι.

φοβούμαι και κλαίω πικρά που η ψευτιά μου φεύγει.

που πάλι φορώντας τα μάτια μου τ' άλλο πρωί

θ'αντικρύσω την ανέθιστη οργή και τον φθόνο.

Νωθρό το μυαλό μου για σκέψη,

φιλήδονο κι ακούραστο το κορμί μου

πάλι στο κρεβάτι θα στρέψει.

Ο κόσμος ζητά να 'μαι ωραίος,

ο κόσμος ζητά να 'μαι 'κεί.

Μα ο κόσμος δε ξέρει το χρέος,

που 'χω σε 'σένα μορφή πορφυρή.

Κι ίσως πάλι,

η επομένη να μην είναι η ώρα,

που τα βλέφαρα μου θα σκίσω,

που γυμνός θα αντικρύσω τη χώρα,

και την πλούσια αλήθεια θα ζήσω.