Και δίχως θεό,δίχως πατέρα, ψάχνω να βρω κάπου να πιστέψω.

Περιπλανώμενος σ'ένα κόσμο χωρίς ρίζα,χωρίς κλαδιά,

ψάχνω να βρω την κεντρική μου αρτηρία.

Αυτή τη γραμμή που θα με οδηγήσει στη δική μου καρδιά.

Αυτή που θα με κάνει να καταλάβω από που προέρχομαι,

και που θα καταλήξω.

Κι όσο βαδίζω,τόσο χάνω το ρυθμό μου,

τόσο τρίζουν τα άγουρα μου ποδαράκια.

Και δίχως θεό,δίχως πατέρα, ψάχνω να βρω κάπου να πιστέψω.

γύμνια.

Όσο κι αν προσπαθούσα ν’ακολουθήσω τα λόγια,

αυτά μ’αποθούσαν,κι ένιωθα τις κινήσεις,

να μου δένουν το μυαλό,να το σφίγγουν,

και να το ξεζουμίζουν.

Καθώς μια σταγόνα έσταξε,

κύλησε ως την άκρη,εκεί που τα χείλη

κρατούν το ένα τ’άλλο.

Έκανα να τη γευτώ με τη γιγαντιαία πλατιά μου γλώσσα,

μα σαν την άγγιξε, ένα σμίνος αναμνήσεων ,

που πλέον είχαν χαθεί σε ένα κουτί σκονισμένο, μου κατέλαβε όλο το σώμα.

Έκατσα κάτω,άγγιξα τη γη και της ζήτησα ένα κλαδί.

Ένα κλαδί για να κρύψω τη γύμνια μου που

τόσο καιρό είχα ξεχάσει.

έναν αέρα για ν'ανασάνω.

Τίποτα δε θα με εμπόδιζε να φύγω, τίποτα εκτός από τον ίδιο μου τον εαυτό.

Με τις ρίζες βαθιά χωμένες στο χώμα,βήμα δε θα ‘κανα.

Κι είναι στιγμές που ονειρεύομαι έναν ξένο αέρα,πολύ αλλιώτικο.

Γιατί όπως και να το κάνουμε,

μένοντας σ’ένα δωμάτιο με τα παράθυρα κλειστά,

το οξυγόνο τελειώνει.

Κι εγώ δεν είμαι να μου κόβεις την ανάσα,

γιατί εύκολα πεθαίνω.

Κι όμως, είναι στιγμές που ονειρεύομαι έναν ξένο αέρα,

έναν αέρα για ν’ανασάνω.

υδάτινο όνειρο.

κι αν τα δέντρα δε στάθηκαν γερά στο ρέμα,

κι αν τα βράχια σπάσαν στον ήχο του χειμάρου,

κι ακόμη αν τις αμφίβιες μου κατάπιανε τα φύκια,

τα δάκρυα θα κρατηθούν ενάντια στις αιόλιες κραυγές.

τα μάγια θα σπάσουν τη νύχτα δίχως φεγγάρι,

τα λάθη θ'ανάψουν κάτω απ'τις άγριες ηδονές

ενός λαμπιρίζοντος ηφαιστείου.

τότε που εγώ γυμνός θα στέκω στη θωριά του ορίζοντα.

κι ο κόσμος όλος θα γελά που πάλι θα'μαι αληθινός,

που πάλι βρέφος θα'μαι.

κι εγώ θα τρέξω στο υδάτινο όνειρο μου,

όπου μόνος,μ'αληθινός,θα υπνοβατώ.

Ρίζες/παράδεισος

Με παρηγορεί όσο κανείς άλλος.

Με πληγώνει βαθιά,

μα με γιατρεύει απ'όλες τις άλλες πληγές.

Με βυθίζει στην κοιλάδα του έρωτα,

με ραντίζει με μυρουδιές του κόσμου,

με οπλίζει με περίτεχνα χρυσά,

κι ύστερα μ'αφήνει.

Μου δίνει κουράγιο,

κι αμέσως μου κλέβει την ελπίδα.

Με γοητέυει με την ομορφιά,

κι ύστερα φεύγει σ'άλλες πολιτείες.

Κι εγώ,κι εγώ εδώ.

Σα βάλσαμο απλώς κοιτώ.

Κλεφτές ματιές για να 'χω να ονειρεύομαι.

Κι αν όμως τα κατάφερνα,

τη ρίζα μου ν'αφήσω μια φορά,

απ'της γης τα βάθη να ξεφύγω,

θα 'ρχόμουν να σε βρω.

Κι ακόμη,

θα'στιβα κάθε μικρό μου πόρο,

να μπω γυμνός στης φλέβας σου την παράδεισο.

Να τρυπώσω στο μόνο πράγμα π'αφήνεις να μπει μες την καρδιά σου.

Μα δε θα μ'άφηναν οι ρίζες μου.

it's christmas!

today,it totally feels like christmas!it's a damn cold day,i wear my heavy clothes watching "howl's moving castle" with Carmen,drinking hot chocolate,baking a cake..omg!so good memories are coming back and i feel right away myself again.i wish it could last forever,like when everything was fine :) yoyoyoyo

tell me about fjords.

Nowray&Chile.

A fjord is a long, narrow inlet with steep sides or cliffs, created in a valley carved by glacial activity.




my sister told me about this amazing thing on earth! the fjords <3
a dreamland that really scares me to death.it's deaper than the bottom of the see about 1,5 kilometres.