εκείνη άπιστα στα στενά της πόλης μου θρηνούσε.

Βάρυνε η καρδιά μου.

όσο κι αν ψάχνω να βρω ένα μονοπάτι

όση κι αν είναι η κούραση μου

οι Θεοί δε φαίνεται να μ'έχουν έγνοια.

κι οι δρόμοι που κυλώ είναι άστοχοι

και μόνο ιδρώτα μου χαρίζουν

κι η τέχνη μου με κούρασε κι άλλο δεν την αντέχω.

δε με φροντίζει πια, μονάχα μου ζητά.

κι ίσως να φταίω κι εγώ που την άφησα τις μαύρες νύχτες

μοναχή να αδρανεί. κι ίσως να φταίει κι αυτή που

όταν τα πρωινά άγρυπνος ονειρευόμουν

τα δυό της μάτια

εκείνη άπιστα στα στενά της πόλης μου θρηνούσε.

τα όνειρα μου πένθιμα κλαίνε πια

κι έχω παραίσθηση τα πόδια μου πως είναι άγουρα.

βήμα δεν μ'αφήνουν να κάνω.

παράπονα τα 'χουν περίσσεια κι αυτά

που πλέον ξέχασα και 'γω να περπατώ

ελπίζω στη μέρα που θα τα ονειρεύομαι

ξανά να τρέχουν

να γελούν

Άσπρο.

Να ξαναγεννιόμουν θα 'θελα.

Να 'χα τούτη την ευχή

να ξαναγίνω.

Να κατάπεινα τ'αστέρια καθ'οδόν

και να γεννιόμουν με μιαν ακόμη ευχή.

Να ΄χα ολίγη πίστη ακόμη

που την έχω μέσα μου λειψή.

Να πίστευα λίγο ακόμη.

Κι ύστερα τα όλα μου θα τα 'χα κάμει

λιγάκι διαφορετικά.

Δε θ'αφηνα τίποτα να μου διαλύσει τα μυαλά.

Κι έτσι, θ'άφηνα την καρδιά μου παρθένα.

Γιατί με κούρασε η όψη μου.

Παρθένα θέλω να 'ταν η ματιά μου.

Κι όχι μια βιασμένη ψυχή να αντανακλά.

Βαρέθηκα το φόβο που με βολοσέρνει.

Βαρέθηκα και τα σωθηκά μου να πονούν.

Γιατί με τραβούν μέσα μου;

Είναι σαν τ'άντερα μου

να μου σέρνουν το στομάχι.

να μου σέρνουν την καρδιά.

Ας μου τα σείρουν.

Ας τα σείρουν γρήγορα γιατί τα βλέφαρα μου κλείνουν.

Και το μυαλό μου κάνει φαντασίες

πως σ'έναν Χρόνο, μακριά από τούτον,

θα βρω την ησυχία μου.

Κι ασπρίζω κάθετί που περνάει η βλέψη μου

για να τη βρω.

Μα ειν' άδικος ο κόπος μου και τυραννιέμαι.

Ας έρθει η άσπρη ανάσα να μ'εισπνέυσει.

Κι ας χαθώ σε μια αιωνιότητα άγνωστη.

να με κρατάς γερά.

Αγχώθηκα μήπως και φύγεις.

Τώρα που σε κράτησα σφιχτά

κι είδα τον κόσμο ν'ανασαίνει.

Τώρα που έσταξα δάκρυ βροχής χαράς.

Τώρα φοβούμαι πιο πολύ.

Στην εποχή του σκότους και του μαύρου πένθους

δεν είχα τίποτε να φοβηθώ,

γιατί όλα ήταν χαμένα.

Μα τώρα φοβούμαι, φοβούμαι κι έχω θάρρος.

Κι ας ξέρω πως τούτος ο κόσμος

είναι η αφορμή να γνωριστούμε

και πως οι δυο ψυχές στις αιώνιες ηδονές

τούτου και των άλλων κόσμων θα πλέουν

φοβούμαι.

γιατί δεν ξέρω πως θα'ναι οι αγκαλιές 

κι αν θα ζεσταίνουνε όπως ζεσταίνουν τώρα

πάνω στα γηίνα χώματα.

Και θα κλάψω.

Θα κλάψω πικρά όταν μαζί θα πετάξουμε

τα σώματά μας στις φλόγες,να καούν,

για να γενούμε αγέρας,

να γενούμε μαύρα πουλιά,

να γενούμε ένα με τα ουράνια σώματα,

κάτω απ'των θεών την άσπρη βλέψη.

Κι ακόμη,

όταν θα βλέπομε τον κόσμο από ψηλά

θα σε κρατώ. να με κρατάς και 'συ.

να με κρατάς σφιχτά στο στήθος να με σφίγγεις.

όχι μη χάσομε τα σώματα, αυτά θα 'χουν καεί.

μα να μη σπάσει η καρδιά μου.

γιατί δεν ξέρω σίγουρα μα αν την έχω ακόμη όπως τώρα

θα σ'έχει ανάγκη.

θα'χει ανάγκη να τη σφίξεις, να την κρατήσεις γερά.

γιατί θα σπάσει από τον τρόμο.

πόσο μεγάλος είναι ο κόσμος καρδιά μου.

να με κρατάς γερά.

ποτέ δε βγάζει νόημα κι όλο ψάχνω μια κλωστή.

μια κλωστή να υφάνω πάνω τη ζωή μου.

έμαθα να ψάχνω κι έτσι δεν έμαθα να υφαίνω.

θα υφάνω στου τέλους το σάβανο απάνω

έναν πρίγκιπα χρυσό.

θα το τυλίξω γύρω μου να το φορώ 

στο διάβα για το χώμα να με κρατά ζεστό.

να σου 'δινα το πως.

του κάθε Ιούλη τα φτερά

τα κόβουν οι αγέρες.

θερίζουν απ'τις ρίζες

τα κόκκαλα αυτών.

κι αν είχα το κουράγιο

θα άλλαζα τις μέρες,

να μείνουν μοναχά

αυτές του παραδείσου.

και θα 'πνιγα τη μέθη

του άλλου μου εαυτού.

που διαβαίνει χνάρια,

ηλιθίων.

κι αν ήσουν ΄δω θα σου'λεγα

για το ποιος άνθρωπος δεν είμαι,

και τα κοράκια που έκραξαν,

θα τα 'σφαζα με λίμες.

να γίνουνε τα χέρια μου

από γαλάζιες κόκκινες αιμάτων λίμνες.

τα ρούχα μου θα τα ΄βγαζα,

να μην υπάρχει ψέμα.

την αλήθεια μου να δεις,

κι ας πνίγεται στο αίμα.

να μου ΄λεγες γιατί,

να σου ΄δινα το πως.

να με ΄ντυνες με λόγια,

λόγια που  μονάχα 'συ τα ξέρεις.

εαυτέ μου.

κι ευχόμουν να 'χω έναν δίδυμο. να 'χω δυο μυαλά να συλλογιέμαι. να 'χω μιαν ακόμη παρηγοριά, να 'χω κάποιον να με ξέρει. να 'ναι εγώ και να μου μοιάζει, να 'χει ένα πρόσωπο η μονάχη συνείδηση μου. να του μιλώ για μπλε, και να ξέρει τη μοναδική του απόχρωση. να σκέφτομαι τη γλυκιά μου πολιτεία και να ξέρει όλα τις τα σκαλοπάτια, να τα θυμούμαστε παρέα. γιατί μου 'ναι βάσανο η σκέψη πως για μια ζωή του καθενός η μοίρα μοναχό του τόνε θέλει. και κάπου στις χίλιες ψυχές που θα γνωρίσω θα 'μαι χωμένος, εγώ. μακρύ θαν το ταξίδι μα θα ψάξω να σε βρω. να βρω τον δίδυμο μου.
να με βρω.

είναι κύκλος.

χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να καταφέρουμε να ξεφύγουμε απ'το μυαλό μας. φτιάχνει μόνο του μια πλάνη και μας ρίχνει μέσα. ένα είδος ιστού με κόλλα,κόλλα γερή. και μ'αγκάθια. για να'ναι επώδυνη η διαφυγή. και κόβω και κόβω με τα χέρια γεμάτα άιμα κ προσπαθώ να ξεφύγω. ώσπου να κουραστώ, οπότε κάθομαι. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να καταφέρουμε να ξεφύγουμε απ'το μυαλό μας. φτιάχνει μόνο του μια πλάνη και μας ρίχνει μέσα. ένα είδος ιστού με κόλλα,κόλλα γερή. και μ'αγκάθια. για να'ναι επώδυνη η διαφυγή. και κόβω και κόβω με τα χέρια γεμάτα άιμα κ προσπαθώ να ξεφύγω. ώσπου να κουραστώ, οπότε κάθομαι. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να καταφέρουμε να ξεφύγουμε απ'το μυαλό μας. φτιάχνει μόνο του μια πλάνη και μας ρίχνει μέσα. ένα είδος ιστού με κόλλα,κόλλα γερή. και μ'αγκάθια. για να'ναι επώδυνη η διαφυγή. και κόβω και κόβω με τα χέρια γεμάτα άιμα κ προσπαθώ να ξεφύγω. ώσπου να κουραστώ, οπότε κάθομαι. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος. είναι κύκλος.