το εγώ μου

το θρέφω τ'αναθρέφω

μαζί του ξυπνώ και μαζί του κοιμάμαι.

μα με εκδικείται

και με χτυπά.

του μιλώ και το χαϊδέυω

μα δεν αντιδρά.

με εκδικέιται

Κορμί πικρό.

Σηκώθηκα

περπάτησα ως το μπάνιο και κοιτάχτηκα

απ'του σπασμένου καθρέφτη τα κομμάτια.

Έπλυνα το βρώμικο μου πρόσωπο

και έκανα τα μαλλιά μου πίσω

μ'ότι νερό είχε απομείνει στα χέρια μου.

-τα μαλλιά μου πια έχουν μακρύνει.

μου φτάνουν στο πιγούνι.-

πιάνω δυο πινέλα και βάφω την καρδιά μου.

-μπλε-

κοιτάζω τα τερατόμορφα μου πόδια και τα κλοτσάω

κλοτσάω και τη θλίψη. περπατώ ως την άλλη μεριά

του σπιτιού.

ανοίγω το παράθυρο και

μου φεύγει η ψυχή μου.

δεν αντέχει κι αυτή πια

το πικρό κορμί μου.

Πληγωμένα μάτια

Ανεβοκατέβηκα τη βιδωτή σκάλα

σαράντα δύο φορές το πρωί.

στην αρχή αργά

και μετά γρήγορα

και πιο γρήγορα

και γρηγορότερα

γρήγορα γρήγορα γρήγορα γρήγορα

γρήγορα γρήγορα γρήγορα γρήγορα

γρήγορα γρήγορα γρήγορα γρήγορα

γρήγορα γρήγορα γρήγορα γρήγορα

για να νιώσω πως μπορεί να 'ναι ο άνεμος

πως μπορεί να 'ναι κι ο τυφώνας.

ζαλίστηκα

πήγα άλλη μια φορά επάνω και ξάπλωσα.

η νύχτα με βρήκε στο κρεβάτι.

δε μ'άρεσε

δε μ'αρέσει καθόλου να ξυπνώ στα σκοτάδια.

άνοιξα το φως και έφερα κοντά έναν καθρέφτη

κι αντίκρυσα πρώτη φορά τ'αληθινά μου μάτια

τα νεκρά

Νεκρά πουλιά

Επάνω στο τραπέζι έχω αφήσει τα μισά μου όνειρα.

και τ'άλλα μισά τα 'χω στην τσέπη.

μη μου τα πάρεις.

γιατί φοβάμαι.

φοβάμαι ξανά πως θα τ'αρπάξεις και θα φύγεις

και θα 'χω μοναχός τη μοναξιά μου ν'αντικρύσω

χωρίς όνειρα

για εμένα.

Κι εγλύτωσα.

και έτρεξα μακριά και γλύτωσα.

δε με φοβίζουν πια

   -κανένας τους.

δεν μπορούν να με πληγώσουν.

Έφτασα ως εδώ

σ'αυτήν την ξένη χώρα

και γλύτωσα.

αγάπη αιώνια

και είδα ανθρώπους να φοβούνται

ν'αγαπήσουν

πιο πολύ,  κι απ'το πολύτιμό τους θάνατο.

κι είδα μάτια να λατρεύουν τόσο σκληρά

που η αιωνιότητα της αγωνίας τους

τα έθαψε.

κι είδα φόβους να πνίγουν με δάκρυα.

κι ένα αντίο δειλίας να φέγγει.

μα πιο καθαρά είδα το αύριο

έν' αύριο αξημέρωτο.

γιατί δεν έχει ουσία ο χρόνος

ούτε ανάγκη η φωνή

αν ένας έρωτας δε βρίσκεται εκεί.

κι ας είναι μοιραίος

κι ας είναι ψυχρός

κι ας είναι μεγάλος

κι ας είναι μικρός

γιατί οι άνθρωποι δεν έμαθαν

σα πως μπορούν δηλαδή;

η αγάπη είναι μία, η αγάπη είναι μια.

κι αν δεν ζεις μονάχα γι'αυτή

τότε ουσία δεν έχει καμιά.

Αχ ουρανέ

Κολύμπησα στα απέραντα βυθά

και σ'ερωτεύτηκα.

Κυνήγησα κοράλια κι ομορφιές

κι αποπλανεύτηκα.

Σε κοίταξα κρυφά

κάτω απ' των σύννεφων τ'ασπράδι

ακούμπησα τα δυο μου χέρια

στις ακτές σου.

Χόρεψα του έρωτα τον ήχο

κι ύστερα έκατσα.

και κοίταξα ψηλά

Κι αγάπησα της θάλασσης το μπλέ

μα ήταν μοναχά μιαν αντανάκλαση.

αχ ουρανέ