Πληγωμένα μάτια

Ανεβοκατέβηκα τη βιδωτή σκάλα

σαράντα δύο φορές το πρωί.

στην αρχή αργά

και μετά γρήγορα

και πιο γρήγορα

και γρηγορότερα

γρήγορα γρήγορα γρήγορα γρήγορα

γρήγορα γρήγορα γρήγορα γρήγορα

γρήγορα γρήγορα γρήγορα γρήγορα

γρήγορα γρήγορα γρήγορα γρήγορα

για να νιώσω πως μπορεί να 'ναι ο άνεμος

πως μπορεί να 'ναι κι ο τυφώνας.

ζαλίστηκα

πήγα άλλη μια φορά επάνω και ξάπλωσα.

η νύχτα με βρήκε στο κρεβάτι.

δε μ'άρεσε

δε μ'αρέσει καθόλου να ξυπνώ στα σκοτάδια.

άνοιξα το φως και έφερα κοντά έναν καθρέφτη

κι αντίκρυσα πρώτη φορά τ'αληθινά μου μάτια

τα νεκρά

Νεκρά πουλιά

Επάνω στο τραπέζι έχω αφήσει τα μισά μου όνειρα.

και τ'άλλα μισά τα 'χω στην τσέπη.

μη μου τα πάρεις.

γιατί φοβάμαι.

φοβάμαι ξανά πως θα τ'αρπάξεις και θα φύγεις

και θα 'χω μοναχός τη μοναξιά μου ν'αντικρύσω

χωρίς όνειρα

για εμένα.

Κι εγλύτωσα.

και έτρεξα μακριά και γλύτωσα.

δε με φοβίζουν πια

   -κανένας τους.

δεν μπορούν να με πληγώσουν.

Έφτασα ως εδώ

σ'αυτήν την ξένη χώρα

και γλύτωσα.

αγάπη αιώνια

και είδα ανθρώπους να φοβούνται

ν'αγαπήσουν

πιο πολύ,  κι απ'το πολύτιμό τους θάνατο.

κι είδα μάτια να λατρεύουν τόσο σκληρά

που η αιωνιότητα της αγωνίας τους

τα έθαψε.

κι είδα φόβους να πνίγουν με δάκρυα.

κι ένα αντίο δειλίας να φέγγει.

μα πιο καθαρά είδα το αύριο

έν' αύριο αξημέρωτο.

γιατί δεν έχει ουσία ο χρόνος

ούτε ανάγκη η φωνή

αν ένας έρωτας δε βρίσκεται εκεί.

κι ας είναι μοιραίος

κι ας είναι ψυχρός

κι ας είναι μεγάλος

κι ας είναι μικρός

γιατί οι άνθρωποι δεν έμαθαν

σα πως μπορούν δηλαδή;

η αγάπη είναι μία, η αγάπη είναι μια.

κι αν δεν ζεις μονάχα γι'αυτή

τότε ουσία δεν έχει καμιά.

Αχ ουρανέ

Κολύμπησα στα απέραντα βυθά

και σ'ερωτεύτηκα.

Κυνήγησα κοράλια κι ομορφιές

κι αποπλανεύτηκα.

Σε κοίταξα κρυφά

κάτω απ' των σύννεφων τ'ασπράδι

ακούμπησα τα δυο μου χέρια

στις ακτές σου.

Χόρεψα του έρωτα τον ήχο

κι ύστερα έκατσα.

και κοίταξα ψηλά

Κι αγάπησα της θάλασσης το μπλέ

μα ήταν μοναχά μιαν αντανάκλαση.

αχ ουρανέ

εκείνη άπιστα στα στενά της πόλης μου θρηνούσε.

Βάρυνε η καρδιά μου.

όσο κι αν ψάχνω να βρω ένα μονοπάτι

όση κι αν είναι η κούραση μου

οι Θεοί δε φαίνεται να μ'έχουν έγνοια.

κι οι δρόμοι που κυλώ είναι άστοχοι

και μόνο ιδρώτα μου χαρίζουν

κι η τέχνη μου με κούρασε κι άλλο δεν την αντέχω.

δε με φροντίζει πια, μονάχα μου ζητά.

κι ίσως να φταίω κι εγώ που την άφησα τις μαύρες νύχτες

μοναχή να αδρανεί. κι ίσως να φταίει κι αυτή που

όταν τα πρωινά άγρυπνος ονειρευόμουν

τα δυό της μάτια

εκείνη άπιστα στα στενά της πόλης μου θρηνούσε.

τα όνειρα μου πένθιμα κλαίνε πια

κι έχω παραίσθηση τα πόδια μου πως είναι άγουρα.

βήμα δεν μ'αφήνουν να κάνω.

παράπονα τα 'χουν περίσσεια κι αυτά

που πλέον ξέχασα και 'γω να περπατώ

ελπίζω στη μέρα που θα τα ονειρεύομαι

ξανά να τρέχουν

να γελούν

Άσπρο.

Να ξαναγεννιόμουν θα 'θελα.

Να 'χα τούτη την ευχή

να ξαναγίνω.

Να κατάπεινα τ'αστέρια καθ'οδόν

και να γεννιόμουν με μιαν ακόμη ευχή.

Να ΄χα ολίγη πίστη ακόμη

που την έχω μέσα μου λειψή.

Να πίστευα λίγο ακόμη.

Κι ύστερα τα όλα μου θα τα 'χα κάμει

λιγάκι διαφορετικά.

Δε θ'αφηνα τίποτα να μου διαλύσει τα μυαλά.

Κι έτσι, θ'άφηνα την καρδιά μου παρθένα.

Γιατί με κούρασε η όψη μου.

Παρθένα θέλω να 'ταν η ματιά μου.

Κι όχι μια βιασμένη ψυχή να αντανακλά.

Βαρέθηκα το φόβο που με βολοσέρνει.

Βαρέθηκα και τα σωθηκά μου να πονούν.

Γιατί με τραβούν μέσα μου;

Είναι σαν τ'άντερα μου

να μου σέρνουν το στομάχι.

να μου σέρνουν την καρδιά.

Ας μου τα σείρουν.

Ας τα σείρουν γρήγορα γιατί τα βλέφαρα μου κλείνουν.

Και το μυαλό μου κάνει φαντασίες

πως σ'έναν Χρόνο, μακριά από τούτον,

θα βρω την ησυχία μου.

Κι ασπρίζω κάθετί που περνάει η βλέψη μου

για να τη βρω.

Μα ειν' άδικος ο κόπος μου και τυραννιέμαι.

Ας έρθει η άσπρη ανάσα να μ'εισπνέυσει.

Κι ας χαθώ σε μια αιωνιότητα άγνωστη.